Zoals Yahtzee – één van onze favoriete reviewers – het ooit zei, hebben de Amerikanen een ziekelijke obsessie voor games over de Tweede Wereldoorlog. Zo loopt de Medal of Honor-reeks al meer dan dubbel zo lang als het eigenlijke conflict heeft geduurd, zal Call of Duty 5 “voor de verandering” nog eens ernaar terugkeren en midden jaren ’80 verscheen er ook al een spel over deze zwarte bladzijde in de wereldgeschiedenis, die ook nog eens het shoot ‘em up-genre een nieuwe definitie gaf. Die game was 1942.

Joint Strike is de remake van dat legendarische spel, sinds kort te downloaden op de Xbox Live Arcade. Het lijkt wel alsof de makers van XBLA-titels stilaan doorkrijgen dat mensen het grondig beu raakten om hun geld weg te gooien aan directe ports van klassieke titels die dan nog vaak in een lelijker jasje op de consument los werden gelaten. Samen met Bionic Commando: Reloaded doen de makers van 1942 hun best om er een heel nieuwe spelervaring van te maken. En dat lukt: Joint Strike lijkt in bijna geen enkel opzicht nog op het origineel. Daar zijn uiteraard goede, maar ook wel slechte kanten aan verbonden.

Wie een spelletje opstart, merkt onmiddellijk dat de graphics alvast een grondige oppoetsbeurt genoten hebben. Erg bijzonder is het allemaal niet, maar laat ons eerlijk zijn: voor een XBLA-game hebben we bij 1942 niet te klagen. Daar dient echter meteen het eerste minpuntje zich aan: het ziet er doorheen het ganse spel toch allemaal heel erg grijs, beige en pastel uit, en dat terwijl het spel toch uitpakt met hectische luchtgevechten en enorme bosses. Dat is jammer te noemen, daar het origineel toch meestal kon uitpakken met kleurrijke decors. De “realistische” look betekent blijkbaar dat we moeten inboeten aan kleurenpracht, iets wat de hardware van de Xbox 360 toch met gemak aan had gekund.

Bij aanvang van het spel krijg je de keuze tussen drie verschillende vliegtuigen. De Mosquito is het krachtigste vliegtuig van de drie, met een hoop meer vuurkracht en HP, maar moet helaas inboeten aan snelheid en aantal raketten. De Shinden is het andere uiterste: het is het snelste van de drie vliegtuigen en vuurt de krachtigste raketaanval af. In ruil daarvoor heeft het weinig health en vuurkracht. De Lightning is het all-roundvliegtuig, dat van alles wel wat heeft en dus het best in evenwicht is. Wat voor jou het beste vliegtuig is, zul je zelf moeten gaan uitmaken, maar wij vonden de Mosquito veruit het nuttigst van de drie. Aangezien het speelscherm relatief klein is, is het geen levensnoodzakelijke vereiste dat je toestel bijzonder snel is. Als je het gebrek aan snelheid wegneemt, blijft enkel de pure dominantie op krachtgebied nog over, en dus lijkt het ons een logisch gegeven dat de Mosquito met kop en schouders boven de concurrentie uitsteekt.

De fans van het origineel bemerken meteen één groot gebrek aan Joint Strike: het duurt allemaal niet erg lang. De originele 1942 bestond uit meer dan dertig levels aan hectische actie, terwijl deze remake slechts vijf levels beslaat die qua opzet grotendeels hetzelfde ogen en aanvoelen. Aan het einde van elk monotoon level met grotendeels telkens opnieuw dezelfde vijanden, wacht je een boss. Deze vijf grote rakkers kan je aanpakken met behulp van wat klassieke “shoot the core!” gameplay. Vaak hebben ze ook enkele wapens die je eerst kan uitschakelen alvorens je op het middenstuk te storten, maar meestal kunnen ze sneller vernietigd worden door onmiddellijk al je geweervuur op de kern te concentreren. Hoe sneller je de baas om zeep helpt, hoe groter je rank aan het einde van het level. Hiermee kun je een hoop extra punten verdienen. Onze topscore (na het met een S-ranking genadeloos verpletteren van alle vijf eindbazen) ligt op net iets meer dan drie miljoen punten. Doe het ons maar eens na!

Terwijl we het spel speelden, konden we helaas niet van het donkerbruine voorgevoel afkomen dat de makers nogal lui geweest zijn tijdens het programmeren. Het spel kent vier “moeilijkheidsgraden”, of tenminste: dat lijkt zo. In essentie verandert het spel niets, welke moeilijkheidsgraad je ook kiest. Van Penguin tot Wing King, het aantal vijanden, de schade die ze berokkenen, de schade die jij berokkent, het HP van de bosses, … het is allemaal hetzelfde. Er moet toch enig verschil zijn, zou je denken? Inderdaad: hoe hoger de moeilijkheidsgraad, hoe minder levens je hebt. Dat maakt echter weinig uit: als je in een heuse hinderlaag verzeild raakt, zul je toch levens verliezen aan de lopende band, en de enige reden waarom je levens überhaupt nodig hebt, is om ze te kunnen opofferen aan de eindbaas van het spel.

Joint Strike kent drie verschillende soorten weapon power-ups, die elk nog één upgrade hebben. De laser is letterlijk en figuurlijk erg “straight forward”. Er kunnen maximaal twee stralen per schot uitgestuurd worden, dus het bereik is minimaal. Dat betekent echter wel dat de schade behoorlijk geconcentreerd is, dus is de laser ideaal voor het uitschakelen van grote vijanden en bosses. Het lijnrecht tegenovergestelde daarvan is de spreadgun, waarschijnlijk het meest geliefde wapen in de lange en rijke geschiedenis der “shmups”. Per schot bedelf je de vijand onder een heuse kogelregen, maar dat houdt in dat er enkel veel schade berokkend kan worden aan grote doelwitten van dichtbij, wat uiteraard riskant is. Tot slot hebben we de machinegeweren, opnieuw een soort gulden middenweg tussen twee uitersten. Het bereik is iets groter dan bij de laser, maar het is eenvoudiger om meer vijanden tegelijk aan te pakken. Welk wapen het beste is zal opnieuw afhangen van je persoonlijke speelstijl en aldus je vliegtuigvoorkeur, maar wij raden alvast aan de spreadgun te gebruiken als je een vliegtuig met net dat ietsje meer vuurkracht hebt (de Mosquito dus), en de laser indien je de snelheid hebt om er een hoop vijanden mee in één schot uit te schakelen. Als je het rode symbooltje van het machinegeweer ziet, ontwijk dat dan in hemelsnaam, want het is helaas veruit het meest nutteloze wapen in het spel.

Naast deze power-ups kun je tijdens het spelen ook je raketten opladen door vijanden te doden. Elk vliegtuig heeft plaats voor acht raketaanvallen, die je uit kunt voeren door op de B-toets te drukken. Hiermee kunnen de sterkere vijanden uitgeschakeld worden, maar het is aan te raden deze acht aanvallen op te sparen en los te laten op de kern van de boss. Ook kunnen er health en bommen (Y-knop voor een allesvernietigende ontploffing) verzameld worden via de kleine rode vliegtuigjes en op bepaalde plekken in het spel zijn er machinegeweren en krachtige mortieren te vinden die je tien seconden lang kan gebruiken om alles en iedereen snel naar de verdoemenis te helpen.

Hoewel de ondertitel van de game “Joint Strike” is, valt er helaas bitter weinig plezier te bespeuren in multiplayer. In de enkele spelletjes die we speelden, merkten we vooral dat je elkaar meer in de weg zult lopen (vliegen) dan wat anders. Je maatje die een broodnodige power-up net voor je neus wegkaapt, meer en sterkere vijanden, … het mag inderdaad een prestatie heten dat je zo verder komt dan level 3, zoals de lijst van achievements voor dit spel het voorschrijft. Wij vonden het stukken eenvoudiger om het spel op de hoogste “moeilijkheidsgraad” uit te spelen of alle bazen af te maken met een S-ranking dan drie miezerige levels uit te spelen met zijn tweetjes. Niet bepaald bevorderlijk voor de lol dus.

Al bij al is 1942 een game die mag gelden als “sterk in de middenmoot”. Voor de shmup-fans zal het de aankoop waard zijn, voor de rest is het allemaal zeker niet noodzakelijk. Wij kunnen ons net iets meer vinden in het veel uitdagendere Ikaruga, maar misschien is het ook een stuk leuker een spel te spelen waar je een kans hebt om te winnen…