Distinctive Software Inc.

Het recept voor “3 on 3 NHL Arcade” schittert door zijn eenvoud. Je neemt een fysiek intensieve balsport zoals basket, voetbal of ijshockey (toch wel) om vervolgens alle regels overboord te kieperen. De anders ultragedetailleerde statistieken van de spelers, strip je tot op de basis: snel, sterk of allround. Om het geheel wat af te kruiden, introduceer je een handvol fysiek onmogelijke en soms gewelddadige acties, steeds een zo sober mogelijk controllerschema in gedachten houdend. En ziedaar, je hebt de nieuwste titel in de Freestyle-serie van Electronic Arts.

Dit kinderlijk eenvoudige idee houdt natuurlijk in dat anderen het al voorgingen en zelfs, tot op de dag van vandaag, beter zijn dan EA’s eindproduct. Een bekende naam is bijvoorbeeld “NBA Jam” uit 1993 van het nu in grote moeilijkheden verkerende Midway, maar ook het in 1990 gepubliceerde “Speedball 2: Brutal Deluxe”, een legende op Amiga, zal bij velen onder ons een belletje doen rinkelen. Deze laatste verscheen overigens ruim anderhalf jaar geleden ook op Xbox Live Arcade. Nog recenter in het geheugen ligt genregenoot “FIFA Street 3”, welke in 2008 als retail op de 360 werd uitgebracht.

Van hetzelfde ontwikkelingsteam, namelijk Electronic Arts Canada, komt nu dus deze nieuwe XBLA-release. Na enkele sessies moet ik echter vaststellen dat hun poging niet helemaal geslaagd is. Met pijn in het hart, want dit is een team met een verleden. Tot begin jaren ’90 ging deze in 1982 opgerichte studio immers door het leven als Distinctive Software (Inc.), kortweg DSI, de makers van één van mijn favoriete spelletjes van weleer: Grand Prix Circuit, uitgegeven via het ondertussen door Infogrames/Atari overgenomen Accolade.

I’ll Be Back! (No, You Won’t Be…)

Tot voor deze release moet “The Terminator” voor de Sega Mega Drive één van de kortste games uit mijn herinneringen zijn. Een scherp record dat zonder verpinken van de tabellen wordt geveegd, want al na mijn eerste spelsessie had ik zes van de twaalf achievements op mijn palmares staan. Geen probleem voor de minder aan hun gamerscore verslaafde spelers zou je dan denken. Waarschijnlijk niet, doch ook zij kunnen niet omheen het feit dat er letterlijk geen competitiematchen beslecht kunnen worden, maar enkel los van elkaar staande wedstrijden, zonder de mogelijkheid om extra’s vrij te spelen. Even beperkt is de spelerskern bestaande uit een veertigtal hier heel waarschijnlijk onbekende hockeyers, onderverdeeld in amper twee teams, het rode en het blauwe. Veel opties voor de eigenlijke match kan je al evenmin aanpassen: de moeilijkheidsgraad, speelsnelheid, scorelimiet en al dan niet actieve power-ups, daarmee moet je het doen.

Offline kan je met z’n vieren spelen, online met maximaal zes man. Een potje Live mag normaal gezien geen probleem vormen aangezien NHL Arcade het best goed doet in de betrouwbare charts op Major Nelson. In alle duels ben je sterk afhankelijk van de in tijd beperkte upgrades, achtergelaten door de slachtoffers van de ferme tackles. Het geweld is gelukkig (?) niet buitensporig en het maagdelijk witte ijs kleurt nooit bloedrood. In het beste geval kegel je een tegenstander over de boarding en heb je heel even een numeriek voordeel. De eenvoudig gehouden besturing zoals we die kennen van FIFA (pas, schiet, tackle, enzovoort) zal je zeker en vast weten te appreciëren in de gegarandeerde chaos voor het doel en dat ondanks de drie-tegen-drie-situatie (eigenlijk vier als je de goalie meetelt). Immers, wordt er niet op de puck gemept, dan wel op elkaar! Je keeper is trouwens een volslagen idioot die maar al te simpel doelpunten incasseert, wat resulteert in een snel over en weer gaand, maar onvoorspelbaar en niet altijd even eerlijk scoreverloop.

Click! Click! Click!

Grafisch zou NHL Arcade ongetwijfeld niet afgaan op de vorige generatie consoles. Het spel beweegt snel en soepel, en dat op een voor een XBLA-spel vrij gedetailleerde 3D-ijspiste met bescheiden spiegeleffecten. Wat de game echter ontbeert, is een grafische tour de force, in het bijzonder extraordinaire speciale effecten die je tijdelijke superkrachten even in de verf kunnen zetten. Je mannetje wordt groter of kleiner en tolt knullig rond over een bananenschil, maar opwindend is het nooit. Waar EA Sports ook sinds dag één een patent op heeft, is op de spectaculaire entrees en vieringen, doch daar zie je hier evenmin iets van. Het visuele eindresultaat voelt dan ook troosteloos en ongeïnspireerd aan, ondanks de interessante 3D-motor die tot meer in staat moet zijn.

Dan kenden de geluidsmensen toch een betere dag. Getuige de menu’s waarin je niet de zo typerende klikjes hoort, maar een hilarische stem die swooch en click zegt. Als dat niet origineel is! Ook tijdens de match is het lachen geblazen met de als kleine kinderen wenende (als je goalie krimpt) of apengeluiden makende (daar is die banaan weer) spelers. De getalenteerde muziekcomponisten van EA gaven jammer genoeg wel verstek en dat merk je aan de drie tot horendol herhalende menutunes van een zekere August Frost.

BIG versus Freestyle

Ik kan me maar niet van de indruk ontdoen dat NHL Arcade bewust werd gestript om niet in het vaarwater te belanden van de duurdere BIG-titels waaronder dus het eerder vernoemde FIFA Street 3. Dat men inboet op de presentatie, tot daar nog aan toe. Maar een sportspel zonder kampioenschap, zeker als je er 800 Microsoft punten voor hebt betaald, proeft als light confituur. De kopers kunnen zich enkel troosten met de gedachte dat het nog erger had gekund. EA had evenzeer de volle pot kunnen vragen zoals destijds bij ”FaceBreaker”, ook een (te) “lichte” variant van het grotere broertje, in desbetreffend geval “Fight Night Round 3”. Nu is het maar te hopen dat ze het krediet dat FIFA de voorbije jaren heeft weten op te bouwen, niet vakkundig de nek om wringen met een even zwakke Freestyle-editie.