Ik hoef waarschijnlijk niemand voor te stellen aan Bioshock, de game die in 2007 als een raket naar de top schoot. Een dergelijke positie verdien je echter niet zomaar. Bioshock kwam dan ook erg creatief uit de hoek, en luidde een nieuw tijdperk in voor shooters. Gedaan met dezelfde 10 wapens die tot dan toe in elke shooter opdoken. Gedaan met afgezaagde science fiction en WO2 settings. In de plaats kregen we een speeltuin vol originele wapens en plasmids, waarmee je kon experimenteren naar hartenlust. De kers op de taart was een nooit geziene onderwater wereld, die uit zijn voegen barstte van de sfeer en diepgang. Na drie jaar werd het stilaan tijd voor een vervolg, en nu is het zover. Deze keer speelt alles zich af in 1958, tien jaar na de val van Andrew Ryan. Rapture is nog verder afgetakeld, en alles speelt zich af op compleet nieuwe locaties.

Opvallend is de multiplayer optie die in het start menu voorzien is, maar eerst het voornaamste: een duik in de singleplayer campagne, deze keer als Big Daddy. Je hoort het goed, met het vorige personage werd komaf gemaakt. Nu ben je een Big Daddy type Delta, zeg maar het eerste prototype dat nog over een bewustzijn beschikt en model stond voor het latere icoon dat we allemaal kennen. Zoals elke Big Daddy bescherm je ook een Little Sister, die nog altijd ijverig op zoek gaat naar Adam, het goedje dat bovennatuurlijke krachten geeft. Helaas wordt Eleanor, zoals je beschermeling blijkt te heten, op brutale wijze ontvoerd door dokter Sofia Lamb. Nu Andrew Ryan van het toneel is verdwenen, voert deze dame het bewind in Rapture. Ze is een manipulatieve psychiater die de bevolking als haar kinderen ziet, en al wie tegenover haar staat als een bedreiging. Drie keer raden tot welke groep jij behoort.

Het verhaal loont zeker de moeite, maar vereist geenszins dat je de prequel gespeeld hebt. Uiteraard rijzen er heel wat vragen, en de antwoorden daarop vind je net als voorheen op tapes. Deze opnames zijn het verzamelen en beluisteren zeker waard. Je leert bijvoorbeeld waar de kleine meisjes vandaan komen, hoe je Big Daddy werd, en maakt nader kennis met anekdotes rond dokter Lamb en tal van andere personages. Verder wordt er regelmatig gebruik gemaakt van scripted events, en naar mijn gevoel lijkt Bioshock 2 net iets rechtlijniger dan zijn voorganger. Er komt immers geen backtracking aan te pas, al moet ik toegeven dat je erg lang kan amuseren op dezelfde plek zonder dat het saai wordt. Er blijven voortdurend Splicers opduiken, en eer je alle Little Sisters en Adam gevonden hebt, ben je wel even zoet. Trek je verder, en raak je het noorden kwijt, dan kan je terugvallen op je kompas. Of vraag een hint op met een druk op de “back” toets. De besturing wordt nog even kort opgefrist dankzij een netjes in de gameplay verweven tutorial, en je bent vertrokken in een zoektocht doorheen de vreemde wereld. Met de sfeer zit het alleszins weer prima. De retro stijl is alweer om de vingers van af te likken. De grappige propaganda posters die overal hangen las ik een voor een. De grote sfeerschepper bij uitstek is zonder twijfel het geluid. Van de zware stap van de Big Daddy, tot het kletteren van lekkend water en de overal aanwezige creepy geluidjes, het zorgt allemaal voor een indrukwekkende sfeer die weinig games weten te evenaren. Ook de retro muziek past in dit plaatje, al had ze gerust iets nadrukkelijker aanwezig mogen zijn.

Suck my Big Daddy!

Aangezien je nu een Big Daddy bent, zijn de controls iets logger. Storen doet het echter niet, je kan de gevoeligheid van de controller wat aanpassen. Nieuw zijn enkele onderwater zones waar je op de oceaanbodem kan wandelen. Eindelijk bewijst dat duikerspak zijn nut! Nog een voordeel waar je als Big Daddy van geniet, is die gemene drilboor aan je rechterarm. Ideaal om vijanden in gort te malen, al moet je wel Drill Fuel vinden om het wapen draaiende te houden. Daarnaast is er een heel arsenaal vuurwapens zoals een machinegun, een rivet gun die klinknagels afvuurt, een spear gun, en grenade launchers. Elk wapen heeft ook nog eens verschillende types munitie. Dit zou Bioshock niet zijn zonder de plasmids. Je begint met enkele traditionele plasmids zoals telekinese, vuur, ijs en elektriciteit, maar na een poosje komen er enkele aardige bij zoals Insect Swarm, Decoy en Hypnotize. Ik laat de namen maar voor zichzelf spreken. Het decor zelf kan je ook als wapen gebruiken. Door telekinese kan je voorwerpen oppakken en wegslingeren. Of wat dacht je van fijne details, zoals buizen waar vuur uit komt wanneer je er een kogelgaatje in schiet. Wie creatief is kan zelfs een andere Big Daddy in het gevecht betrekken om wat hulp te krijgen. Een plas olie vat nog steeds vuur, ijs kan je smelten, en water geleidt nog steeds prima elektriciteit door de botten van je tegenstanders. Alle wapens en plasmids kan je dual wielden, en upgraden aan verkoopsautomaten. Ondanks dat Rapture een geïsoleerde stad onder water is, zijn er voldoende dollars te vinden om je kostenplaatje te dekken. En dan vergeet ik bijna de Gene Tonics. Deze passieve vaardigheden kan je uitrusten door in lege slots te plaatsen. Heb je niet genoeg slots vrij, dan koop je er gewoon bij, net zoals bij je plasmids.

Soms durf je wel eens vergeten dat je een Big Daddy bent, want je personage voelt toch iets kwetsbaarder aan dan je zou verwachten. Gelukkig zijn de Little sisters er om je aan je rol te herinneren. Wanneer je hen tegenkomt zijn ze uiteraard onder de bescherming van andere Big Daddy’s. Als je hen uitschakelt krijg je de keuze om het meisje te harvesten of te beschermen. Harvesten levert meer Adam op, maar als je ze beschermt kruipen ze op jouw schouder. Wie weet levert dat later wel een dikkere beloning op. Hier en daar vind je lijken waarin Adam zit. Je kan het meisje laten harvesten, maar zodra dat gebeurt komt er een heel leger Splicers op je af, die je moet afweren. Dit kan je prima doen door traps te plaatsen voor het gevecht, of door turrets in de buurt te hacken zodat ze helpen. Toch zijn Splicers en al hun varianten lang niet je grootste probleem. Los van het grote aantal waarmee je ze bestormen, kan je deze psychopaten wel de baas. Er kruipt nog een ander beestje rond in Rapture dat je meer zorgen zal baren. De Big Sisters! Een ijzingwekkende schreeuw kondigt hun komst aan, en bereid je dan maar voor op een ongenadig gevecht waar je alles uit de kast moet halen om overeind te blijven. Deze krasse dames zijn zo snel dat je aardig wat zweet laat voor je ze vloert, zeker op de hogere moeilijkheidsgraden. Het doet dan ook pijn als je als stoere Big Daddy het loodje legt door toedoen van deze krasse meiden. Gelukkig kan je snel weer tot leven komen in een van de vele Vita Chambers die Rapture rijk is.

Een ander hulpmiddel om langer in leven te blijven is een camera die je vind. Hiermee kan je research doen naar je vijanden. Je moet ze dan filmen terwijl je experimenteert met verschillende munitie of plasmids om hun zwakke punten te leren. Het voegt zonder twijfel extra diepgang toe, maar eerlijk gezegd stak dit filmen me al vrij snel tegen, omdat het als een verplicht nummertje overkomt. Laten we nog even terug komen op het hacken van turrets. Dit gebeurt door middel van een hacking tool. Deze minigame was voorheen vrij frustrerend maar werd gelukkig vervangen door een beter systeem. Nu zie je een wijzertje over en weer gaan, en je probeert dit in een bepaalde zone meermaals achtereen te stoppen. Gemakkelijker zou ik het niet noemen, wel leuker. Met je rivet gun kan je overigens ook traps afvuren. Hiermee plaats je instant kill vallen waar je maar wilt. Erg handig wanneer je meerdere Splicers de baas moet blijven om je Little Sister te beschermen. Let op, trap ammo is vrij schaars. Gelukkig kan je overal zoeken naar andere bruikbare voorwerpen. Toegegeven, Fallout 3 ging in itemkoorts nog een stuk verder, maar Rapture heeft ook veel verborgen items die je het leven wat makkelijker maken. Je hoeft enkel de moeite te nemen er naar te zoeken.

Little Sisters zijn geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken.

En dan zijn we aangekomen bij de multiplayer, welke toch ook een woordje uitleg verdient. Deze werd immers ontwikkeld door een andere studio, en dat kan zowel goed als slecht nieuws betekenen. Gelukkig blijkt het hier prima uitgedraaid. Velen zijn van mening dat een titel als Bioshock geen multiplayer nodig heeft. En geef toe, niemand zal Bioshock kopen enkel voor de multiplayer. Toch biedt multiplayer hier wel degelijk een meerwaarde. Bekijk het dan ook best als een mooie extra. De plasmids zorgen in ieder geval voor een aardige variant op de meeste multiplayer titels. Er zijn in totaal 5 modes, met welklinkende namen als Capture The Sister, en Last Splicer Standing. Er valt bovendien een Big Daddy uitrusting te vinden. De gelukkige vinder mag dan even de lakens uitdelen. De decors tonen Rapture voor het verval, en de locaties zullen je zeker bekend voorkomen. Er zijn verschillende perks voorzien, en je kan in level stijgen wat meer plasmids, wapens en tonics unlockt. Beloningen genoeg voor je inspanning dus. Shooter liefhebbers zullen uiteraard niet weg te slaan zijn van Modern Warfare 2. Wie echter iets anders zoekt, zal hier zeker niet teleurgesteld worden. Er staat overigens al DLC in de steigers. Het eerste pakket zal Sinclair Solutions Test Pack heten, en zal de multiplayer voornamelijk uitbreiden met meer opties om je personage te customizen, maar ook een stijging van de level cap. Naar verluid zal later nog singleplayer content volgen.

Als we dan toch kritiek moeten geven, laten we dat over het grafische aspect doen. Bioshock 2 oogt over de hele lijn best mooi. Desondanks ziet het er identiek hetzelfde uit als die game van drie jaar geleden. Hier had men toch meer uit kunnen persen. Laten we niet vergeten dat deze game qua design nog steeds een corridor shooter is. Weliswaar een hele goeie, maar corridor shooters stammen eigenlijk uit een tijd waar men teruggreep naar nauwe gangenstelsels, gewoonweg omdat spelcomputers niet krachtig genoeg waren op weidse omgevingen weer te geven. Toegegeven, benauwde locaties dragen bij aan de sfeer, maar hier en daar een kleine uitspatting had toch gemogen. Neem nu de onderwater wandelingen. Het idee is super, maar de uitwerking is weinig meer dan een rechtlijnig wandelingetje van A naar B om laadtijden te verdoezelen. Het eindresultaat laat ons dus met gemengde gevoelens achter. Enerzijds is dit een game die de intensiteit van Bioshock zo goed als evenaart. Anderzijds weet men, op de toegevoegde multiplayer mode na, nergens de voorganger danig te verbeteren. Toch iets wat je toch zou mogen verwachten van een sequel. Laat deze kritiek je echter niet afschrikken. Bioshock 2 is een hele leuke game geworden, met nog steeds een eigen smoel. Je beleeft er het meeste plezier aan door je op je gemak te laten opslorpen in de wereld, en door alles rustig te doorzoeken en verkennen. Wie op zoek is naar een snelle shooter is hier aan het verkeerde adres.