Tussen de traditionele eindejaarskanonnen vind je jaarlijks wel een Lego titel terug. Hoewel vernieuwing de laatste tijd een beetje zoek is, blijven Lego games erg leuke titels die een groot publiek aanspreken. Travellers Tales haalt dit najaar Indiana Jones terug uit de kast, en stopt Batman even terug in zijn grot. Waar Lego Indy 1 de eerste drie films verhaalde, daar haalt deze titel de mosterd bij diezelfde films, met daar bovenop de vierde en laatste film The kingdom of the crystal skull. Je kan je afvragen wie er zit te wachten op een game van deze laatste Indy film. Gelukkig valt aan deze game meer plezier te beleven dan aan de film. De levels rond de drie reeds opgevoerde films zijn opgefrist zodat je niet nog eens door dezelfde ervaring moet worstelen. Deze game bestaat uit de memorabele fragmenten uit de films, maar verwacht geen klakkeloze omzetting van de verhaallijn. De films dienen dan wel als achtergrond, de gameplay en de humor gaan voor op het verhaal. Een goede zaak voor een game die zichzelf niet te serieus neemt.

Indy 2 is nog steeds een combinatie van platformen, het decor kapot slaan om studs te verzamelen, wat knokken, en hier en daar een puzzeltje oplossen. Het blijft zonder meer leuk, maar zoals ik al zei zit er toch wat sleet op de formule. Hoog tijd dus voor enkele vernieuwingen, en het lijkt er op dat we die gekregen hebben. Om te beginnen is het hub systeem grondig aangepast. Waar in Lego Batman de batcave als hub fungeerde, daar is de hub hier een uitgestrekte level met zijn eigen doelstellingen. Extra personages en voertuigen kopen, doe je niet langer aan een shop maar in het level zelf. Het voelt verfrissend en is zonder twijfel een goede stap vooruit. Doorheen de hoofdgebieden vind je verstopte ingangen naar de sublevels. Ondanks het feit dat de onderlinge zones nu beter in elkaar vloeien, is niet alles rozengeur en maneschijn. Vaak is er onduidelijkheid over wat je precies moet gaan doen om verder te kunnen. In de vrij uitgestrekte gebieden is het vaak zoeken geblazen. Een hint hier of daar had geen kwaad gekund. Is deze nieuwe structuur dan beter? Een voorzichtige ja is op zijn plaats, al zouden een aantal zaken zeker wat meer gestroomlijnd mogen worden.

“Wat nu gedaan?” is een vraag die je dikwijls zal stellen bij puzzels en gevechten. Vaker dan nodig is weet je niet wat je moet gaan doen, terwijl dit toch een game gericht op kinderen zou moeten zijn. Dan maar alles uitproberen tot er iets werkt, of hopen dat het geen bug is, want die durven de pret ook bederven. Zo ging ik gedurende een dik kwartier op zoek naar een tweede voertuig waarmee ik een switch kon activeren, om tot de conclusie te komen dat door een bug er geen voertuig was. De level herstarten was de enige mogelijkheid, en pats, daar stond ineens wel de truck die ik nodig had. Ook personages durven wel eens in het decor blijven haperen, en de game deed mijn console meermaals vastlopen. Allemaal zaken die ik liever niet had gezien. Maar goed, Indy 2 heeft gelukkig voldoende andere troeven die veel goed maken, dus laten we het daar maar over hebben.

In de eerste plaats is alles kapot meppen en studs verzamelen de leukste bezigheid. Ik maak er nog steeds een erezaak van om elke level uit te spelen als true adventurer. Daarvoor moet je per level een bepaald aantal studs vinden, en dat betekent zo weinig mogelijk dood gaan, want dan verlies je studs. Het is te zeggen, doodgaan doe je nog steeds niet. Als je hartjes op zijn verrijs je ter plekke en verlies je enkel wat studs. Deze kan je terug oprapen als je snel bent. Het vechten is nog steeds erg simpel, en bestaat zoals voorheen uit het betere vuistenwerk, iets waar Indy toch wel in uitblinkt. Nieuw is de mogelijkheid om met je zweep, speer of revolver te richten. Je kan een vizier oproepen en daarmee een switch of ander object vastgrijpen met je zweep. Indy heeft ook enkele nieuwe moves, en de animaties tijdens de gevechten zijn nog steeds een plezier om te aanschouwen. Vervelend is wel dat de studs die je kan oprapen na een aantal seconden verdwijnen. Soms duurt een animatie, bijvoorbeeld iets opgraven, net te lang waardoor je beloning eigenlijk al verdwenen is.

Voertuigen maakten altijd al deel uit van de Lego games, en deze besturen is toch iets leuker dan voorheen. Sommige moet je nog bouwen of kopen, andere vind je gewoon, en nog andere kan je carjacken. Er is meer variatie, gaande van jeeps, motors, amfibievoertuigen tot boomzaagmachines. Deze voertuigen sturen iets beter dan in vroegere Lego games, maar het belangrijkste van al: ze hebben eindelijk een nut! Doorheen sommige zones vind je power-ups waarmee je tijdelijk kan boosten of springen. Er komen tal van andere voertuigen en die moet je vernietigen door ze te rammen. De grotere gebieden lenen zich uitstekend om rond te crossen. Minder leuk zijn races waar je met een slecht sturend en bij het minste omkantelend voertuig over smalle bruggetjes en doorheen checkpoints moet racen op tijd. Rasechte trial en error dus,  waarbij ik me afvraag of men niet beschaamd is om dergelijke ouderwetse en hoogst frustrerende gameplay vandaag de dag nog te durven tonen. Gelukkig zijn deze races optioneel, en staan ze enkel de 100% halen in de weg.
 
Vroeger had je Story mode en Free play. Deze laatste heeft men gelaten voor wat het is, en vervangen door treasure level. Hier zoek je de schatkist, maar dit kan voortaan slechts met 2 personages die bepaalde skills moeten bezitten om vooruit te kunnen. De prima co-op, nog steeds een van de sterke troeven van de Lego titels, is eveneens vernieuwd. Wanneer twee spelers te ver van elkaar verwijderd zijn, zoomt de camera uit en scheurt het scherm in twee. Vroeger konden twee spelers niet verder dan het scherm uit elkaar gaan, wat vaak voor frustrerende situaties zorgde. Dit nieuw soort splitscreen zorgt voor meer vrijheid en laat spelers toe om elk hun weg te gaan. Wanneer de personages terug dicht genoeg bij elkaar komen, vloeit het scherm weer samen. Ten allen tijde kan je wisselen van personage met je partner, ook wanneer deze iets verder van elkaar verwijderd zijn. Dit is meer dan eens nodig, want levels zijn zo opgebouwd dat je altijd wel een of andere specifieke vaardigheid nodig hebt om vooruitgang te boeken. Indy heeft uiteraard zijn zweep, andere personages kunnen met een spade of een engelse sleutel aan de slag. Met een fles water kan je dan weer branden blussen. Nieuw is alleszins de mogelijkheid om meerdere van deze items vast te houden, wat je in tegenstelling tot de vorige games wat heen en weer geloop bespaart. Ook de fobieën keren terug. Indy is nog steeds doodsbang van slangen, dus dan maar iemand kiezen die zijn vrees niet deelt en hopen dat die personen dan weer niet bang zijn voor spinnen of schorpioenen.

Een van mijn favoriete bezigheden is nog steeds de Lego figuurtjes verzamelen. Er zijn verschillende personages naargelang het thema van het betreffende gebied. Helaas hebben de meeste niet bijster veel persoonlijkheid, toch niet in de mate, die we zagen in Lego Star Wars of Lego Batman. Maar er zijn nog genoeg andere spullen om te verzamelen, zoals groene, rode en blauwe bouwsteentjes waarmee je tal van extra’s zoals bonus multipliers kan unlocken. De mini-kits heeft men blijkbaar gedumpt. Misschien maar goed ook, want weet iemand eigenlijk wat die ondingen waren? Wel kan je nog speuren naar gouden schatkisten. Ook splinternieuw is de level editor, welke je toelaat om zelf levels in elkaar te knutselen. Helaas laat de uitwerking te wensen over. Je kan je creaties niet online delen. Ik vrees dat bouwingenieurs in spé dan ook beter wachten op Lego universe, een Lego MMO met enorm uitgebreide bouwmogelijkheden, helaas tot nu toe enkel voor pc aangekondigd.

Ik denk dat het nu wel duidelijk is dat er enorm veel te doen valt. Je kan er niet omheen dat je met deze game hoe dan ook waar voor je geld krijgt. De slapstick humor tovert nog steeds met regelmaat een brede glimlach op mijn gezicht. De muziek is prima en erg filmisch, de effecten zijn echter dezelfde die we al jaren aanhoren. Zeker niet slecht maar misschien ook wel eens toe aan opfrisbeurt. De camera volgt behoorlijk goed, op hier en daar een uitzondering na waar je zicht belemmerd wordt door een boom of iets dergelijks. Ook het dieptezicht dat de camera (niet) biedt, zorgt soms voor irritatie omdat je niet precies ziet waar je staat of moet springen. De omgevingen en alles wat erin gebeurt zijn een streling voor het oog, en barsten uit hun voegen van de details. Na de sombere levels van Lego Batman was ik dolblij terug wat meer kleurrijke werelden te mogen verkennen.

Niemand kan er omheen, het gaat Lego voor de wind. Grote namen als Indiana Jones en Star wars die men aan de naam Lego linkt, zijn een schot in de roos. En mensen die nu de games waarderen, speelden ongetwijfeld als kind graag met de blokjes. Wat mij betreft mag men gerust nog jaren dergelijke Lego games maken. Zo kan ik ongeacht mijn 35 lentes lekker ongegeneerd met Legoblokjes blijven spelen,al zijn het dan wel virtuele. Travellers Tales verdient zonder twijfel lof voor de wil om de formule eens overhoop te gooien, zonder aan de kern te raken. Helaas blijven er nog enkele pijnpunten, met als voornaamste punt de te vaak opduikende onduidelijkheid. Lego Harry Potter is de volgende in de rij. Laat ons hopen dat we daar kunnen spreken van een sprong vooruit in plaats van baby stapjes. En mocht je nog twijfelen of deze game je kan bekoren, probeer dan zeker eens de demo die sinds kort op de marketplace te vinden is.