Het ijshockeyreglement is me niet bekend. Moest iemand me onlangs vragen naar de betekenis van termen als icing en offside, dan zou ik hem dus al snel verwijzen naar informatieve websites zoals het alom bekende Wikipedia. Door mijn geringe kennis bevond ik me tijdens het recenseren van NHL 10 meermaals op glad ijs. Ik trok een paar stoute schaatsen aan om me door de eerste moeilijke uurtjes te worstelen, en inmiddels kan ik jullie op een blaadje presenteren wat die verdomde regeltjes daadwerkelijk inhouden.

Gelukkig voelen de eerste uurtjes zelfs voor de grootste leek niet aan als een straf. Het blijft in eerste instantie dan ook een spektakelrijke sport waarin stoere jongens razendsnel over het ijs schaatsen. Het feit dat spelers na een stevig duwtje meermaals met hun tronie tegen het plexiglas rondom de ijshockeybaan worden gedrukt, draagt alleen bij aan het hoge spektakelgehalte van de sport. Electronic Arts weet al deze elementen als geen ander naar een game te vertalen, en zelfs zonder kennis van het reglement blijft NHL 10 daardoor uiterst genietbaar.

Vorig jaar bereikte de langlopende reeks een absoluut hoogtepunt; met succes werden de Be A Pro-modus en de EA Sports Hockey League geïntroduceerd. Met succes inderdaad, want Electronic Arts rijfde maar liefst twaalf ‘sportspel van het jaar’-awards bij elkaar. Het bewijs prijkt op de cover van NHL 10, waarmee de ontwikkelaar annex uitgever de lat voor zichzelf iedere keer opnieuw erg hoog legt. In tegenstelling tot diens voorganger bevat NHL 10 geen grensverleggende vernieuwingen, maar eerder enkele subtiele wijzigingen die de gameplay absoluut ten goede komen.

De opvallendste verandering is meteen ook diegene die het meeste invloed heeft op het gespeelde spelletje: board play. Ik mag dan wel een uitgesproken ijshockeyleek zijn, doch is het me niet ontgaan dat in echte wedstrijden de boarding rondom het veld een belangrijke rol speelt in het spelverloop. Board play geeft verdedigers meer kansen om de in het verleden onstuitbare aanvaller tegen te houden door hem tegen de omheining te drukken, en na wat duwen en trekken de puck te bemachtigen; of naar een andere speler te passen. Natuurlijk geldt dit ook voor de aanvallende speler die met wat geluk uit deze benarde situatie kan ontsnappen en zo een vrijstaande medespeler weet te bereiken die de puck voorbij de goalie schiet. Hier en daar werkt het nog niet naar behoren, maar dat het absoluut bijdraagt aan het realisme dat Electronic Arts predikt, staat als een paal boven bevroren water.

Bij wijlen gaat het er heftig aan toe. Niet alleen tijdens zo’n intiem moment aan de omheining wordt er naar hartelust geduwd en getrokken, wie niet oplet krijgt zelfs de hele stick tegen zijn façade. Af en toe raken de gemoederen verhit en gaan enkele spelers met elkaar op de vuist. Deze één op één gevechten zijn niets nieuw, maar het eerste persoons camerastandpunt is dat wel. Met de linker- en rechterstick ontwijk je inkomende aanvallen en deel je zelf enkele rake klappen uit. Het werkt in essentie als een slecht uitgewerkte light-variant van de mechaniek achter de Fight Night-reeks. Het speelt als een matige gimmick, het komt met de standaard opties iets te frequent voor, is erg tijdrovend en uiteindelijk levert het alleen maar onnodige straftijd op voor beide partijen. Gelukkig kun je hier snel komaf mee maken door middel van enkele kleine aanpassingen in het optiescherm.

NHL 10 bevat wederom genoeg gamemodi om de fans tot volgend jaar te amuseren. Succesnummers als de Be a Pro- en Be a GM-modus zijn opnieuw van de partij en vooral laatstgenoemde kent enkele opvallende uitbreidingen. EA heeft enkele opties uit de Pro-modus geïmplementeerd waardoor je nu ook als manager specifieke taken moet volbrengen. Spelers moeten zakelijke relaties aangaan met managers van andere teams, doelstellingen behalen waarmee je punten verdient die je dan weer kunt spenderen aan het verbeteren van de medewerkers rondom je, enzovoort. Het gaat diep, wellicht te diep voor de grote leek maar echte fans lusten dit als koude pap.

Naast beide succesnummertjes en de mogelijkheid om het tegen menselijke tegenstanders op te nemen in de offline of online multiplayer (maximaal zes tegen zes), stelt EA ook nog een compleet nieuwe modus voor: Battle for the Cup. Voor iedereen die een compleet seizoen doorlopen wat tijdrovend vindt, of zichzelf zo min mogelijk wil bezighouden met de administratieve rompslomp, komt deze modus als geroepen. Aangezien je hier alleen maar enkele belangrijke, al dan niet beslissende wedstrijden van het seizoen afwerkt. De spanning is te snijden, maar de echte ijshockeyfanaat zal hier zijn neus naar alle waarschijnlijkheid niet voor ophalen.

Doorheen deze recensie verwijs ik meermaals naar de echte fans van deze toch wel spectaculaire sport. We vermoeden dat dit select groepje de langlopende reeks van EA al jarenlang op handen draagt, en voor hun is de nieuwbakken board play en de uitgebreidere en diepgaande Be a GM-modus voldoende reden om NHL 10 opnieuw in huis te halen. Electronic Arts vindt het genre niet opnieuw uit, maar levert een sterke jaarlijkse update af. Zo eentje van het kaliber dat zelfs de grootste ijshockeyleek weet te amuseren.